ที่แห่งนี้ ! ที่เป็นมากกว่า “บ้าน”

   เราเคยคิดบ้างไหมว่านอกจาก “บ้าน” เกิดของเราแล้ว มีที่ไหนอีกบ้างที่เราอาศัยแล้วมีความรู้สึกเหมือนเป็น “บ้าน” หลังที่สองที่เราสามารถรู้สึกอบอุ่นไม่แพ้บ้านเกิดที่เราเคยอยู่แต่กำเนิด 

       มันอาจจะเทียบไม่ได้กับบ้านแท้ๆของเราร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เรามั่นใจ และไว้ใจในสถานที่นี้ว่านี่คือ “บ้าน” ของเราจริงๆ ที่ไม่ใช่บ้านที่ให้การพักพิงฝ่ายกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

 แต่ ณ ที่แห่งนี้ 
ได้ให้อะไรมากกว่านั้นอีก...................!!

บ้านแห่งนี้คือ ???????

บ้านหลังนี้ !!

สอนอะไรบ้าง ??

ชีวิตหมู่คณะ : 

ที่แห่งนี้ได้ให้ชีวิตให้ผมเติบโตทั้งฝ่ายร่างกายและวิญญาณ 

บ้านแห่งนี้ปลูกฝังผมให้

รู้จักที่จะรัก เสียสละ และให้อภัยต่อตนเอง และต่อเพื่อนๆที่ร่วมชีวิตในอุดมการณ์เดียวกัน 

แม้ว่าเวลาอาจจะทำให้อุดมการณ์ของใครหลายคนเปลี่ยนไปจากอุดมณ์การณ์ที่เราเคยตั้งใจไว้ ณ วันแรกที่เราก้าวเข้าสู่บ้านแห่งนี้ก็ตาม 

ชีวิตภาวนา : 

บ้านหลังนี้ฝึกอบรมผมให้การสวดภาวนาเป็นชีวิต 

แม้มันอาจจะดูเหมือนเป็นหน้าที่ 


เป็นส่วนหนึ่งของตารางเวลาที่เราต้องปฏิบัติเพื่อให้มันผ่านไป

ในแต่ละวันก็ตาม

 แต่ตารางเวลาในแต่ละช่วง

ได้ปลูกฝังทีละเล็กทีละน้อยให้ผมค่อยๆซึมซับจนเป็นชีวิต

 เช่น                                                         ก่อนทานอาหาร

 หลังอาหาร

 ก่อนอาหาร

สวดสายประคำ 

สวดก่อนเรียนส่วนตัว

 และ

จบวันนี้ด้วยการสวดภาวนาก่อนนอน

การขอบพระคุณ : 

เมื่อผมตื่นแต่เช้า
 คำทักทายแรกที่ผมจะได้ยินจากบราเดอร์ผู้ดูแลคือ 

“จงสรรเสริญพระเป็นเจ้า” 

พวกเราก็จะตอบว่า 

“ขอขอบพระคุณพระเจ้า”

เป็นคำทักทายทุกๆเช้าที่พวกเราขอบคุณพระสำหรับเช้าวันใหม่ 

บ้านแห่งนี้จึงปลูกฝังให้ผมรู้จักขอบคุณพระอยู่ตลอดเวลา 
ดังเช่นบทเพลงที่ว่า........................ 

“ขอบพระคุณพระเจ้าในทุกกรณี 
สำหรับสิ่งดีๆที่พระประทาน 
น้ำพระทัยพระเจ้า 
เนาเนิ่นนาน
 มีพระหรรษทานอุดม”

มีเรื่องราวมากมายในบ้านแห่งนี้

ที่ไม่อาจเล่าให้กับผู้อ่านได้ทั้งหมด 

ความรู้สึกภายในจิตใจที่ครั้งหนึ่งผมเคยอาศัยในบ้านแห่งนี้

 ผมสัมผัสถึงความรักความอบอุ่นของผู้ให้การอบรมที่แม้จะไม่ได้

เป็นผู้ให้การที่เป็นพระสงฆ์ของสังฆมณฑลก็ตาม

 แต่ผมเชื่อแน่ว่า การเข้ามาอบรมในบ้านแห่งนี้ 

คณะผู้ให้การอบรมเต็มร้อยกับผม 

และการรับการอบรมในบ้านแห่งนี้ก็เป็นการสะสมประสบการณ์

แห่งชีวิตเณรเพื่อก้าวสู่ชีวิตสงฆ์ในอนาคตต่อไป.............

ที่สุด.................>>>

       ผมมักจะคิดในมุมที่ต่างกันกับบุคคลอื่นอยู่เสมอก็คือว่า หลายคนมักจะชอบจดจำและเก็บภาพอันน่าประทับใจเอาไว้เพื่อชื่นชมสิ่งเหล่านั้น แต่ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่ดูเหมือนจะเลวร้ายในชีวิต

 แต่สำหรับผม มันต้องมากกว่านั้น!!! และมักจะนำความทรงจำที่ดูเหมือนจะเคยผิดพลาดในอดีต มาเป็นบทเรียนแก่ตนเองในปัจจุบัน และอนาคต ซึ่งในวันข้างหน้าเราหลีกหนีไม่ได้ อาจจะเจอมากหรือน้อย แต่เพื่อตนเองจะได้มุ่งไปสู่เป้าหมายอย่างมั่นคงและเข้มแข็งที่ได้ตั้งใจเอาไว้ 

สุดท้าย...........................ท้ายที่สุด

ผมอยากฝากไว้ว่า.......................

“เส้นทางข้างหน้ามันอาจไม่สวยงาม แต่ความผิดพลาดในอดีต

มันอาจจะทำให้เส้นทางในปัจจุบัน และอนาคต 

เกิดความสวยงามขึ้นได้เสมอ”