เมื่อลูกได้...เชื่อ

               สิ่งที่ลูกเคยทุ่มให้ทั้งชีวิตผ่านมา ตกอยู่ในห้วงปัญหาที่ลูกหลงทางผิดไป

กี่ครั้งกี่หนเวียนวนหนทางอบาย กลับมารอการกลับใจทุกครั้ง

 เมื่อพบไม้กางเขนที่พระเยซูถูกตรึง  ให้ลูกเอื้อมถึงพรพระเป็นที่พึ่งพิงสุดท้าย

 เปลี่ยนแปลงชีวิตของลูก จนพบเจอความหมาย นำลูกสู่พระราชัยในทางพระองค์

 เมื่อลูกได้เชื่อพระองค์ เมื่อนั้นดวงใจลูกรู้ ว่าเพียงพอแล้ว ด้วยรักที่เกินเข้าใจ

 เมื่อลูกได้เชื่อพระองค์ เมื่อนั้นดวงตาลูกเห็น เครื่องหมายแห่งรัก และพระเมตตายิ่งใหญ่

 ผลักดันดวงใจของลูก โปรดประทานความเชื่อที่เข้มแข็ง และไม่เปลี่ยนแปลง

 สำแดงภักดีมิคลาย ลูกปรารถนาเพียงรัก พระองค์มอบให้

 ลูกสุขใจ เมื่อลูกเชื่อในพระองค์ เมื่อลูกเชื่อในพระองค์ 

** ลูกสุขใจ เมื่อได้เชื่อในพระองค์

   

 ท่านใดอยากฟังบทเพลงนี้ สามารถติดตามได้ที่เว็บ http://www.youtube.com/watch?v=T1jREr72LsU

                                                                                                                                    By Angelus

           

หากคุณปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างมี "ความสุข"

                                                                      

                          นั่นแปลว่าคุณไม่ได้ปล่อยเวลาให้ว่างเปล่าแล้ว

                          

มีกี่คนที่เคยฟังบทเพลง "เมื่อลูกได้เชื่อ" 

ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบบทเพลงนี้

 เวลาที่รู้สึกท้อแท้ หมดหวัง 

ไม่เข้าใจกับปัญหาที่เกิดขึ้นในชีวิต 

รู้สึกว่าทำไม? เวลามันผ่านไปช้าเหลือเกิน

แต่บทเพลงนี้ !! มักจะให้กำลังใจได้เสมอ 

และประโยคหนึ่งที่ผมชอบมากๆจากบทเพลงก็คือ 

" สิ่งที่ลูกเคยทุ่มให้ทั้งชีวิตผ่านมา 

ตกอยู่ในห้วงปัญหาที่ลูกหลงทางผิดไป

กี่ครั้งกี่หนเวียนวนหนทางอบาย

 กลับมารอการกลับใจทุกครั้ง"

ในแต่ละวัน ทุกคนไม่สามารถหลีกหนีจากปัญหา และอุปสรรคได้

ขึ้นอยู่กับว่า แต่ละคนจะเจอปัญหามากหรือน้อยแตกต่างกันไป

หลายครั้งเรารู้สึกว่าเราหลงทาง หมดหวัง ไม่มีทางออก เดินคนเดียว

สิ่งหนึ่งที่ผมทำเสมอ คือ 

การมองไปที่ก้าวแรกที่เราได้เลือก และเราได้ลงแรง

ได้ทุ่มเท เอาจริงเอาจัง 

แม้จะเจออุปสรรค การทดลองมากมาย

 แต่สุดท้ายแล้วเราก็ผ่านมาได้ 

คงไม่ใช่ เป็น ความสามารถของเรา 

 แต่เป็น    "พระเมตตาของพระเจ้า"  

นำเราให้ได้มีส่วนในภารกิจของพระองค์  

ขอเพียงเรา "  ไม่ท้อ"   แต่จง  "เข้มแข็ง " 

ที่สุด " จงเชื่อ และ วางใจ ใน พระ เถิด "

"แม้กายจะยากจน แต่รวยน้ำใจ" 

เราเคยได้ยินคำว่า "พี่ใจหล่อมาก" ไหม ? 

แน่นอนหลายคนคงเคยพูดเล่นๆกับเพื่อน หรือคนอื่น ๆ ด้วยประโยคดังกล่าว

ครั้งหนึ่ง..ผมมีโอกาสไปทำงานอภิบาล

มีโอกาสไปพูดคุยกับชาวบ้าน

มีโอกาสแบ่งปัน รับฟัง ความทุกข์ยากต่าง ๆ ของชาวบ้าน

มีครอบครัวที่ค่อนข้างยากจนครอบครัวหนึ่ง

เขามีอาชีพ ค้าขายตามตลาดนัด

ทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยมครอบครัวนี้ 

คำพูดแรกที่เขาจะเอ่ยออกมาจากปากก็คือ 

"บราเดอร์ครับ!!  มีอะไรให้ผมช่วยบอกผมนะ ผมยินดีช่วยเสมอ 

มีงานอะไรที่ไหนก็บอกผมนะ ผมยินดีช่วยเสมอ" 

ทุกครั้งที่ผมมาเยี่ยมครอบครัวๆนี้ ผมมีความรู้สึกว่า เขาไม่ได้ยากจนเลย เขารวยนน้ำใจ แม้กายเขาจะมีไม่มากนักเหมือนใครหลายๆคน แต่น้ำใจเขาให้กับคนทุกคน แม้แต่ญาติพี่น้อง เขาจะเป็นคนหนึ่งที่ยื่นมือเข้าไปช่วยในส่วนที่เขาสามารถช่วยได้ เขาบอกว่า

แต่ก่อน เขาไม่มีเงินมายมายเหมือนใครหลาย ๆ คน มีคนมาขอความช่วยเหลือจากเขามากมาย แม้จะเป็นญาติพี่น้อง เขายินดีช่วย และช่วยอย่างเต็มที่ด้วย รถมอเตอร์ไซ รถยนตร์ ซึ่งแต่ก่อนเคยขับไปไหนมาไหน ที่สุดเขาต้องยอมขายในส่วนเขามีนั้นเพื่อนำเงินมาเลี้ยงครอบครัว เขายอมที่เดินไปไหนมาไหนไกลๆ เงินในกระเป๋าก็เคยมีเพียงแค่ 1 บาทเท่านั้น  หมูซึ่งเคยเลี้ยงไว้หน้าบ้านก็ขาดทุนจนหมด 

คำหนึ่งที่ผมรู้สึกสะกิดใจมากๆ

 ในเวลาที่เขาพูดกับผมด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา

ก็คือ

"ทำไม ผมช่วยเหลือคนอื่นมากมาย 

แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมามันดูเลวร้ายเหลือเกิน" 

ปัจจุบันเขาต้องดิ้นรนทำมาหากินทุกวันจนเพื่อเลี้ยงปากท้อง เลี้ยงลูกๆในครอบครัว บางมื้อก็ต้องยอมอดเพื่อให้ลูกได้มีกิน จนเขาไม่มีเวลาเข้าโบสถ์ และใช้เวลาอยู่กับการค้าขายบนถนนทุกวัน 

ที่สุดผมอยากฝากว่า..... 

 เขาไม่เคยรอเวลาให้เขาต้องมีเงินมากมายก่อน แล้วเขาจึงให้ผู้อื่น

 แต่เขาใช้ส่วนที่เขามี แม้จะมีเพียงเล็กน้อยก็ตาม

ถ้าเขาสามารถช่วยได้ เขาก็จะช่วยด้วยความเต็มใจทุกครั้ง 
ที่สุดสิ่งดีๆก็กลับมาหาเขาเรื่อยๆในวันที่เขาไม่รู้ตัว 

เงื่อนไขชีวิต

เมื่อทำดี มากมิตรมุ่งหมายมอง

เมื่อมัวหมอง มากมิตรมอง เป็นหมูหมา

เมื่อทำดี มากมิตรมุ่งมองมา

เมื่อมัวหมอง มากมิตรและหมูหมาก็ไม่มอง

ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่การกระทำในหัวใจ 

หากเรายอมรับตัวเราเองได้ว่า เรา "สันดาน" เป็นเช่นไร

ชีวิตก็มีความสุขในแบบที่ควรจะเป็น

หากเราไม่ยอมรับว่าตนมี "สันดาน" เช่นไร

พึงสร้างจินตนาการ "ความดี" ครอบลงไปสักวัน

ความดีที่ครอบครองลงไปนั้น

ก็จะละลายเพราะการกระทำของตน

“ถ้าท่านอยากให้เขาทำกับท่านอย่างไร ก็จงทำกับเขาอย่างนั้นเถิด” 

เป็นคำสอนของพระเยซูเจ้าที่หลายคนประทับใจ เป็นประโยคสั้น ๆ เข้าใจง่าย ใช้ได้จริง 

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า 

“ถ้าเราอยากทดสอบว่าเพื่อนรักเราจริงหรือไม่

 เราลองเตะเพื่อนหนึ่งครั้ง” 

        ถ้าเพื่อนไม่ชกเรากลับ แสดงว่าเพื่อนคนนี้รักเราจริง !!

       เด็กคนหนึ่งอยากทดสอบเพื่อนว่ารักเราจริงหรือไม่ ก็เลยอยากจะทดสอบเพื่อนที่อยู่กับเรามานานคนนี้ ด้วยความไม่รู้ บวกกับประสบการณ์การของการอยู่กับเพื่อนมานานนับหลายสิบปี จึงรู้นิสัยของเพื่อนคนนี้ว่า เขาไม่เคยโต้ตอบใคร เป็นเด็กเรียบร้อย ไม่ทะเลาะกับใครมาก่อน เพื่อนแกล้งก็มักจะนิ่ง ครั้งนี้เผอิญว่าอยากพิสูจน์ความรักของเพื่อน ก็เลยถือว่ารอบนี้เล่นๆกันแค่เล็กน้อย  เด็กคนนี้จึงเริ่มประเดิมด้วยการ เตะก้านคอ ใบหน้าของเพื่อนเริ่มแดงบนใบหน้า                                           

        ที่สุด ทันใดนั้น เด็กคนดังกล่าวก็โดนเพื่อนชกที่บริเวณใบหน้าเพียงแค่

หมัดเดียว เขาล้มลง และสลบลงกับพื้น

ผมเล่าเรื่องนี้เพราะอะไร ? 

ผมกำลังจะบอกว่า ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนรักกันมานานหลายสิบปี

 แต่อย่าลืมธรรมชาติหรือสัญชาตญาณของมนุษย์ด้วยว่า

 มนุษย์ย่อมมีการป้องกันตัวจากภัยอันตราย เราชกเพื่อน

 มีหรือที่เพื่อนจะยิ้มให้เรา หรือขอบคุณเรา

 คงมีน้อยคนนัก สิ่งที่ได้กลับมา ไม่โดนเพื่อนชกกลับก็บุญแล้ว

 แม้แต่ในครอบครัว เวลาที่แม่ลงโทษลูกในเวลาที่ลูกทำผิด เพราะการไม่เชื่อฟังของลูก หลายคนมีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่แม่ได้กระทำ หลายคนควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้ 

ถึงขั้นจะทำร้ายพ่อแม่ก็ยังมี 

ในชีวิตประจำวันเราเห็น

“เงื่อนไขชีวิตทั้งต่อพ่อแม่ เพื่อนและกับตัวเอง"

เช่น

ถ้าไม่ได้รถบังคับ      ก็จะไม่ทำการบ้าน

                                ถ้าไม่สอบได้ที่หนึ่ง        ก็จะไม่ได้ไอโฟน

ถ้าไม่อ่านหนังสือ               ก็จะสอบตก

ถ้าไม่เก็บเงิน   ก็จะไม่มีเงินไปซื้อขนม

ถ้าไม่สวดภาวนา      ก็จะทำให้เราเหินห่างจากพระเจ้า 

ยังมีเงื่อนไขอีกมากมายที่มนุษย์เป็นผู้กำหนดขึ้นมา เพราะมันมีความเกี่ยวโยงและส่งผลต่อชีวิตของตนเอง และอาจจะเกี่ยวโยงกับบุคคลรอบข้างด้วย เงื่อนไขสำคัญที่พระเยซูเจ้าทรงเรียกร้องเรา คือ เราต้องรักอย่างไม่มีเงื่อนไข

“ถ้าเราอยากให้เพื่อนพี่น้องรักเรา เราก็จงรักเพื่อนพี่น้องเสียก่อน 

แล้วเพื่อนพี่น้องก็จะรักเราอย่างที่เรารักเขา”

ที่แห่งนี้ ! ที่เป็นมากกว่า “บ้าน”

   เราเคยคิดบ้างไหมว่านอกจาก “บ้าน” เกิดของเราแล้ว มีที่ไหนอีกบ้างที่เราอาศัยแล้วมีความรู้สึกเหมือนเป็น “บ้าน” หลังที่สองที่เราสามารถรู้สึกอบอุ่นไม่แพ้บ้านเกิดที่เราเคยอยู่แต่กำเนิด 

       มันอาจจะเทียบไม่ได้กับบ้านแท้ๆของเราร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เรามั่นใจ และไว้ใจในสถานที่นี้ว่านี่คือ “บ้าน” ของเราจริงๆ ที่ไม่ใช่บ้านที่ให้การพักพิงฝ่ายกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

 แต่ ณ ที่แห่งนี้ 
ได้ให้อะไรมากกว่านั้นอีก...................!!

บ้านแห่งนี้คือ ???????

บ้านหลังนี้ !!

สอนอะไรบ้าง ??

ชีวิตหมู่คณะ : 

ที่แห่งนี้ได้ให้ชีวิตให้ผมเติบโตทั้งฝ่ายร่างกายและวิญญาณ 

บ้านแห่งนี้ปลูกฝังผมให้

รู้จักที่จะรัก เสียสละ และให้อภัยต่อตนเอง และต่อเพื่อนๆที่ร่วมชีวิตในอุดมการณ์เดียวกัน 

แม้ว่าเวลาอาจจะทำให้อุดมการณ์ของใครหลายคนเปลี่ยนไปจากอุดมณ์การณ์ที่เราเคยตั้งใจไว้ ณ วันแรกที่เราก้าวเข้าสู่บ้านแห่งนี้ก็ตาม 

ชีวิตภาวนา : 

บ้านหลังนี้ฝึกอบรมผมให้การสวดภาวนาเป็นชีวิต 

แม้มันอาจจะดูเหมือนเป็นหน้าที่ 


เป็นส่วนหนึ่งของตารางเวลาที่เราต้องปฏิบัติเพื่อให้มันผ่านไป

ในแต่ละวันก็ตาม

 แต่ตารางเวลาในแต่ละช่วง

ได้ปลูกฝังทีละเล็กทีละน้อยให้ผมค่อยๆซึมซับจนเป็นชีวิต

 เช่น                                                         ก่อนทานอาหาร

 หลังอาหาร

 ก่อนอาหาร

สวดสายประคำ 

สวดก่อนเรียนส่วนตัว

 และ

จบวันนี้ด้วยการสวดภาวนาก่อนนอน

การขอบพระคุณ : 

เมื่อผมตื่นแต่เช้า
 คำทักทายแรกที่ผมจะได้ยินจากบราเดอร์ผู้ดูแลคือ 

“จงสรรเสริญพระเป็นเจ้า” 

พวกเราก็จะตอบว่า 

“ขอขอบพระคุณพระเจ้า”

เป็นคำทักทายทุกๆเช้าที่พวกเราขอบคุณพระสำหรับเช้าวันใหม่ 

บ้านแห่งนี้จึงปลูกฝังให้ผมรู้จักขอบคุณพระอยู่ตลอดเวลา 
ดังเช่นบทเพลงที่ว่า........................ 

“ขอบพระคุณพระเจ้าในทุกกรณี 
สำหรับสิ่งดีๆที่พระประทาน 
น้ำพระทัยพระเจ้า 
เนาเนิ่นนาน
 มีพระหรรษทานอุดม”

มีเรื่องราวมากมายในบ้านแห่งนี้

ที่ไม่อาจเล่าให้กับผู้อ่านได้ทั้งหมด 

ความรู้สึกภายในจิตใจที่ครั้งหนึ่งผมเคยอาศัยในบ้านแห่งนี้

 ผมสัมผัสถึงความรักความอบอุ่นของผู้ให้การอบรมที่แม้จะไม่ได้

เป็นผู้ให้การที่เป็นพระสงฆ์ของสังฆมณฑลก็ตาม

 แต่ผมเชื่อแน่ว่า การเข้ามาอบรมในบ้านแห่งนี้ 

คณะผู้ให้การอบรมเต็มร้อยกับผม 

และการรับการอบรมในบ้านแห่งนี้ก็เป็นการสะสมประสบการณ์

แห่งชีวิตเณรเพื่อก้าวสู่ชีวิตสงฆ์ในอนาคตต่อไป.............

ที่สุด.................>>>

       ผมมักจะคิดในมุมที่ต่างกันกับบุคคลอื่นอยู่เสมอก็คือว่า หลายคนมักจะชอบจดจำและเก็บภาพอันน่าประทับใจเอาไว้เพื่อชื่นชมสิ่งเหล่านั้น แต่ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่ดูเหมือนจะเลวร้ายในชีวิต

 แต่สำหรับผม มันต้องมากกว่านั้น!!! และมักจะนำความทรงจำที่ดูเหมือนจะเคยผิดพลาดในอดีต มาเป็นบทเรียนแก่ตนเองในปัจจุบัน และอนาคต ซึ่งในวันข้างหน้าเราหลีกหนีไม่ได้ อาจจะเจอมากหรือน้อย แต่เพื่อตนเองจะได้มุ่งไปสู่เป้าหมายอย่างมั่นคงและเข้มแข็งที่ได้ตั้งใจเอาไว้ 

สุดท้าย...........................ท้ายที่สุด

ผมอยากฝากไว้ว่า.......................

“เส้นทางข้างหน้ามันอาจไม่สวยงาม แต่ความผิดพลาดในอดีต

มันอาจจะทำให้เส้นทางในปัจจุบัน และอนาคต 

เกิดความสวยงามขึ้นได้เสมอ”