สวัสดีท่านผู้อ่านอีกครั้ง !!

วันนี้มีเรื่องเล่าที่ผมประทับใจมาฝาก ^^

ใครรวยกว่าใคร ลองคิดดู

อภิมหาเศรษฐีเกือบจะชราผู้หนึ่ง สุดแสนจะภูมิใจ ที่ลูกชายวันห้าขวบของเขา กำลังจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนชื่อดัง ซึ่งระดับเศรษฐีอย่างพวกเขาเท่านั้น จึงจะมีปัญญาส่งลูกหลานเข้าเรียนในโรงเรียนนี้ได้ โดยส่วนตัวของเขาเอง ก็อยากจะสอนให้ลูกชายรู้จักกับชีวิตจริงในโลก ควบคู่ไปกับการสอนทฤษฏีในโรงเรียน

ในวันหยุดเขาจะตระเวนพาลูกชายคนเดียว ไปท่องเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ แล้ววันหนึ่ง เขาก็คิดถึงหัวข้อการสอนเรื่องความยากจน เพราะเขามีความเชื่อว่า ลูกชายของเขาคงไม่มีวันรู้จักแน่นอน

เขาจึงพอลูกชายไปเยี่ยมครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่ง และพักอยู่กับชาวนาเป็นเวลา 1 วัน 1 คืน กลับถึงคฤหาสน์ของเขาในวันต่อมา มหาเศรษฐีก็จะทดสอบว่าลูกชายได้อะไรบ้าง จากการไปพักแรมกับชาวนาผู้ยากจน

ลูกชายตอบคำถามผู้เป็นบิดาว่า เขาขอขอบคุณเป็นอย่างมาก ที่ได้พาเขาไปพบกับชาวนาและพักแรมที่นั่น ซึ่งทำให้เขาได้พบว่า….

….ชาวนามีที่ทำงานเป็นท้องนาที่กว้างใหญ่
ในขณะที่พ่อมีเพียงห้องสี่เหลี่ยมที่ว่ากว้าง แต่ก็ยังน้อยกว่าท้องทำงานของชาวนา

….อาหารที่ชาวนารับประทาน สามารถหาได้ตลอดเวลารอบๆ บริเวณบ้านโดยไม่ต้องซื้อหา
ในขณะที่บ้านของเรามีตู้เย็นเท่านั้นที่เป็นที่เก็บอาหาร

…….เวลารับประทานอาหารก็มีเพื่อนคุยอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก
ในขณะที่ตัวเองก็ต้องนั่งทานอาหารกับโต๊ะอาหาร ที่ยาวเกือบสิบเมตร และมีเก้าอี้ว่างเปล่าทั้งสองด้าน

……ลูกชาวนาที่ซ้อนท้ายจักรยานของพ่อเขา ต้องกอดเอวพ่อให้แน่นเพื่อจะได้ไม่ตกจากจักรยาน
แต่เขาเองต้องนั่งในรถที่ใหญ่โตอยู่ข้างหลังเพียงลำพัง โดยมีคนขับรถพาไปทุกที่

………ชาวนามีแสงดาวแสงจันทร์เป็นโคมไฟส่องสว่างตลอดเวลาในเวลากลางคืน โดยไม่ขาดแคลนแต่เขาก็มีเพียงแสงจากโคมไฟที่ต้องซื้อด้วยเงิน

……..ชาวนามีรั้วบ้านเป็นแม่น้ำ ภูเขาที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
แต่เขาเองกลับมีเพียงแค่กำแพงบล๊อคในพื้นที่ไม่กี่ไร่

………ลูกชาวนาได้มีเพื่อนเล่นเป็นจิ้งหรีด หิ่งห้อยนับร้อยนับพัน
แต่เขาเองกลับไม่มีใครเลย

ผู้เป็นพ่อฟังแล้วเงียบงัน ลูกชายสบตาพ่อเต็มตา
แล้วจบว่า

“ขอบคุณมากครับพ่อ ที่ช่วยให้ผมได้สำนึกว่า เราจนขนาดไหน”

คุณเห็นด้วยไหมว่า “แว่นตาชีวิต” นี่ช่างเป็นสิ่ง
น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก คิดดูสิว่าโลกจะเปลี่ยนไปสักเพียงใด

ถ้าเราทุกคนเปลี่ยนมา
เป็นปลื้มและพอใจในทุกสิ่งที่เรามี แทนที่จะดิ้นรน
ไขว่คว้าเพื่อสิ่งที่เรายังไม่ได้มา

ขอจงพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อน
ชีวิตหนึ่งของเรานั้น สั้นนัก และเรามีเพื่อนได้น้อยมาก

จงแบ่งปันความรู้สึกที่ดีๆให้เพื่อนของเรา เหมือนที่เราอยากได้

เรามารู้จักเวลากันคร้าบบ !! มีท่านใดรู้จักคำว่า "เวลา" ไหม ???

จริงอยู่ว่าเวลาใน 1 วันของทุกคนมี 24 ชั่วโมง เหมือนกันทุกวัน ไม่มีใครมีมากหรือน้อยไปกว่ากัน ไม่มีวินาทีทดเวลาบาดเจ็บเหมือนเกมกีฬา เพราะมันคือ "ชีวิตจริง" ...

    จะต่างกันก็เพียงแค่ใน 1 วัน 1 ชั่วโมง 1 นาที หรือ 1 วินาที ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
 เพราะอยู่กันคนละสถานการณ์ คนละสถานที่ จึงทำให้พบเจออะไร ๆ ไม่เหมือนกัน รวมถึงมีคุณค่าแตกต่างกัน โดยเฉพาะกับ "ความรัก" ที่เวลาสำหรับบางคนก็มีค่ามากเหลือเกิน แต่ในทางกลับกัน เวลาสำหรับบางคนก็ช่างเหลือล้นซะจนดูน่าเบื่อ 

ช่วงเวลาที่มีความสุข ใคร ๆ ก็อยากให้เวลาค่อย ๆ เดินผ่านไปอย่างช้า ๆ แต่ในช่วงเวลาที่มีความทุกข์ เศร้า อกหัก เสียใจ ใคร ๆ ก็ต้องอยากให้มันหมดไปอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปเพียงแค่ 1 นาที มันก็ช่างยาวนานเกินกว่าจะบรรยาย ยิ่งช่วงเวลาแห่งการรอคอย ที่มันช่างนานแสนนาน แม้จะผ่านไปได้แค่ 1 วัน แต่ก็รู้สึกว่ามันช่างยาวนานนับ 1 เดือน (แต่ถ้าการรอคอยนั้นคือสิ่งที่มาเติมเต็มให้ใจยิ้มได้ ไม่ว่าจะยาวนานแค่ไหนก็รอคอยได้) หรือแม้แต่ช่วงเวลาที่อยู่กับคนรักมากเกินไป ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ไม่มีเวลาส่วนตัว มันดูมากซะจนน่าอึดอัด (จริงไหม)

          นั่นเป็นเพราะ "เวลา" ของแต่ละคน มันมีระยะห่างของช่วงเวลาที่ไม่เท่ากัน บางวันช้า บางวันเร็ว แต่คุณสามารถเลือกทำให้ชีวิตรักมีความสุขได้ในทุกช่วงเวลา ไม่มีขีดจำกัด ไม่มีจุดสิ้นสุด ใส่ความรู้สึกที่อยากพูด อยากบอก อยากเอาใจใส่ไปได้อย่างเต็มที่ 

          และท้ายที่สุดอย่าลืมว่า "เวลา" ของคนเราแต่ละคนไม่เท่ากันจริง ๆ แม้จะมี 24 ชั่วโมงเหมือนกันก็ตาม

          จริงอยู่ว่าในชีวิตคุณอาจจะมีเวลาเก็บทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ได้ แต่คงไม่นานหรอกนะ เพราะเวลาเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ มันไม่ย้อนกลับมาให้คุณได้แก้ไข หรือทำอะไรให้ดีกว่าเดิมได้หรอก ทำไมไม่ทำวินาทีนี้ให้ดีที่สุด เพราะวินาทีข้างหน้าคุณไม่สามารถรับรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!

คุณค่าของการเรียน

ไม่ว่าเราจะ  "  เรียน"   อะไร สายไหน 

ทุกอาชีพมี  "  คุณค่า"  !

มีบทสนทนาที่ผมประทับใจ 

และอยากแบ่งปันให้กับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆทุกคน 

เพื่อเป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิต ในการเรียน

 และการทำงานในแต่ละวัน

ธรรม : พ่อครับ ! ผมจะเลือกเรียนคณะไหนดี ให้มันจบออกมาแล้วมี

งานที่ดีทำ

พ่อ : สิ่งที่ลูกจะเรียนนะ พ่อเลือกไว้ให้ตั้งแต่แรกแล้ว

ธรรม : อะไรเหรอพ่อ

พ่อ : สิ่งที่พ่อจะให้ธรรมเรียนก็คือ สิ่งเดียวกันกับสิ่งที่อยู่ในใจ



ของธรรมนั่นแหละ ชอบอะไรก็เรียนอันนั้นไปเลย


 เพราะสิ่งที่ลูกชอบกับสิ่งที่ลูกเรียนมันจะอยู่กับลูก


ไปตลอดชีวิต   ดังนั้น ลูกคือ คนตัดสินใจ 

พ่อว่านะ ! จะเรียนอะไรก็ตามแต่  ไม่ต้องไปห่วงหรอกว่าจบมาแล้วจะ

มีงานแบบไหนให้เราทำ เพราะว่ามัน

                      "ไม่มีงานใดหรอกที่ต่ำ ถ้าเราทำ ด้วยใจที่สูง"

ธรรม : ครับพ่อ! แต่แม่หรือญาติๆ 


ก็อยากให้ผมเรียนหมอกันทั้งนั้น ก็

มันมีทั้งเงิน มีทั้งเกียรติ สังคมไทยก็ยอมรับว่าเป็น อาชีพอันดับหนึ่ง 

แต่ผมก็ไม่ได้อยากเป็นเท่าไหร่อรก เอาไวดีพ่อ!

พ่อ : งั้นพ่อขอถามอะไรซักข้อนะ ธรรมคิดว่า


 อะไรที่มันสำคัญที่สุดใน

โลกนี้ อากาศ, น้ำ, ดิน, มนุษย์, หรือ ธรรมคิดว่าอะไร

ธรรม : เอ่อ ! อืม ! ไม่รู้ซิพ่อ

พ่อ : น้ำหยดเล็กๆมันทำให้เกิดผืนป่า ป่าย่อย ๆ 


มันช่วยฟอกอากาศ  ให้สดชื่น


 อากาศเพียงน้อยนิดทำให้เกิดสิ่งมีชีวิต 


ชีวิตมนุษย์พักพิงอยู่  ผืนแผ่นดินหรือ 


แม้แต่จุลินทรีย์ที่ดูไร้ค่ามันยังช่วยย่อยสลายสิ่งต่างๆ

ให้เกิดสมดุล พ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกันหรอกนะว่า


 สิ่งไหนมันสำคัญที่สุดในโลก รู้แต่ ว่าถ้าขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดไป


 โลกใบนี้มันก็จะไม่เป็นโลกอีกต่อไป


 แล้วมัน จะมีอาชีพไหนไหมละลูกที่ดีที่สุดหรือสำคัญที่สุด


 มันอยู่ที่ตัวเราจะมองจะตัดสินใจต่างหาก 


อย่าตัดสินใจอะไรเพียงเพราะ



บรรทัดฐานของ สังคมจนเกินไป

ธรรม : เข้าใจแล้วครับพ่อ 

พ่อ : สิ่งที่ลูกต้องเรียนก็เรียนตามหัวใจตัวเองนั่นแหละ 


       ไม่ต้องห่วงหรอกว่า จบออกมาแล้วจะมาทำอะไร


       เพราะไม่ว่าจะทำอะไร ขอแค่ทำให้มันสุด ๆ


       เพราะมันจะเป็นความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่เวลาที่เราบอกใคร

        ไปว่า "เราเก่งในสิ่งที่เราเป็น" 


       แม้ว่าหน้าที่นั้นมันจะเป็นเรื่อง เล็กน้อยต่ำเพียงใดก็ตาม


       และอีกสิ่งหนึ่งที่ พ่ออยากจะบอกลูกมาก คือ 


     อย่าไปดูถูกใครหรือดูถูกอะไรใดๆ เพียงเพราะเราคิดว่าเขา 

"โง่" "ต้อยต่ำ" ใน โลกใบนี้ไม่มีคนโง่ ทุกคนล้วนแต่เป็นคน 

"อัจฉริยะ" เพราะ

"ถ้าเราไปตัดสินปลาโดยใช้ความสามารถในการปีนต้นไม้ 

ทั้งชีวิตมันจะคิดว่ามันโง่" 

ธรรม : ขอบคุณครับพ่อ

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ กล่าวว่า......................

   
“หากมัวแต่เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น 


                                   เราจะสูญเสียความเป็นตัวเองในที่สุด”

ล้ม ทั้งยืน...ดีกว่า ล้มไม่เป็น

"อย่าคิดว่าสูญเสียแล้วชีวิตจะต้องเป็นศูนย์ เรานับหนึ่งใหม่ได้เสมอหากเราคิดจะนับซะอย่าง"

เพราะความเชื่อมั่นจะนำพาเราไปพบกับ "หนทางสู่ความสำเร็จ"

   แม้ว่าจะต้องฝ่าฟันอะไรอีกมากมายกว่าจะถึงวันนั้น
   แม้ว่าจะต้องล้มลงอีกสักกี่ครั้ง
   แม้ว่าจะต้องผิดหวังอย่างแรงอีกสักกี่หนก็ตาม

 ปล่อยให้ชีวิตผิดพลาดเสียบ้าง ปล่อยให้ความคาดหวังได้เจอกับความผิดหวัง ปล่อยให้ความฝันกลายเป็นฝันค้างลอยกลางอากาศ ปล่อยให้อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด แม้ว่าเกิดขึ้นแล้วจะเลวร้ายกับชีวิตก็ตามทีเพราะทุก ๆ อย่างที่เกิดขึ้น จะช่วยสอนและช่วยเป็นบทเรียนอันล้ำค่าให้แก่ชีวิต ที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบนโลกใบนี้

          คุณบอย โกสิยพงศ์ เคยให้สัมภาษณ์กับนิตยสารเล่มหนึ่ง เขาพูดให้แง่คิดที่ดีเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง ซึ่งมันอาจจะสร้างบาดแผลให้กับใครหลาย ๆ คนมาบ่อยครั้ง คุณบอยพูดไว้ว่า...

          "ไม่มีอะไรที่อยู่กับเราตลอดชีวิต ทุกอย่างมันก็รอเวลาจากเราไปทั้งนั้น เชื่อว่าถ้าชีวิตคนเราไม่ยึดติด ไม่ต้องแขวนชีวิตไว้กับความคาดหวัง เวลาที่เราสูญเสีย หรือเวลาที่เราต้องเจอกับความล้มเหลว เราคงมีภูมิต้านทานมากพอที่จะเอาไว้ต่อสู้กับความท้อแท้ อย่าคิดว่าสูญเสียแล้วชีวิตจะต้องเป็นศูนย์ เพราะว่าเรานับหนึ่งใหม่ได้เสมอ คงไม่มีอะไรบนโลกที่น่ากลัวอย่างแน่นอน"

 "มีพบก็ต้องมีจาก มีได้ก็ต้องมีเสีย และมีสุขก็ต้องมีทุกข์เป็นสัจธรรม"
          เมื่อไรที่เราได้รู้จักสัมผัส และได้เรียนรู้กับชีวิตทั้งสองด้าน เมื่อนั้นเราจะไม่รู้สึกเสียดายหากเราได้มีโอกาสล้มทั้งยืน แต่เราจะเสียใจไปตลอดชีวิตหากเราไม่สามารถก้าวข้ามความล้มเหลวที่ผ่านเข้ามา ได้

 "ล้ม" ลงสักกี่ครั้ง ผิดหวังมาสักกี่หน ลุกขึ้นยืนให้ไกด้ แล้วสักวันเราจะเจอความสุข เพราะความสุขไม่ได้หนีจากเราไปไหนหรอก มันอยู่ใกล้เราแค่เพียงเอื้อมมือจริง ๆ ถ้าหากเราไม่ไปตัดสินโลกที่เราคิดว่ามันควรเป็น ไม่ตั้งกฎเกณฑ์ให้กับตัวเองมากจนเกินไป เมื่อ ไม่เป็นไปตามกฎของเรา เราก็ทุกข์ เราก็เสียใจ และเราก็ใจเสียเอาได้ง่าย ๆ

          มีคนเคยบอกไว้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่สิ่งที่จะกำหนดความสุขของคุณ แต่มันเป็นความคิดของคุณเองต่างหาก ความคิดที่มีต่อสิ่งที่ได้เกิดขึ้นกับคุณนั่นเองจะสุขหรือจะทุกข์ก็ขึ้นอยู่ ที่เราทั้งนั้นเป็นคนกำหนด ล้มทั้งยืนเสียบ้างก็คงไม่เสียหายไร แต่ล้มไม่เป็นเลยนี่สิ...

ขอฝากเพียงเท่านี้ก่อนนะคร้าบบ+